wyposażenie sklepów -
Zakonu Rycerzy Pandionu i oddzia³y króla Antora by³ prób¹, maj¹c¹ na celu sprawdzenie si³ i odwagi Rycerzy Koœcio³a oraz królewskich wojów. Wydawa³o siê, ¿e po³¹czone armie broni³y siê jedynie, wiêc baronowie ponawiali ataki z coraz wiêksz¹ si³¹, a¿ w koñcu dosz³o do wielkiej bitwy w pobli¿u granic z Pelosi¹. Gdy tylko sta³o siê jasne, ¿e napastnicy rzucili do walki wszystkie swoje oddzia³y, pandionici odpowiedzieli ze swoj¹ zwyk³¹ zaciêtoœci¹. Postawa obronna, któr¹ przyjêli w czasie pierwszych próbnych ataków, okaza³a siê jedynie podstêpem, maj¹cym na celu wci¹gniêcie baronów do walnej bitwy.
Przez znaczn¹ czêœæ wiosennego dnia trwa³a za¿arta walka.
PóŸnym popo³udniem, w jasnych promieniach s³oñca, król Antor pozosta³ bez swej stra¿y przybocznej. Straci³ konia i zmuszony by³ zewsz¹d odpieraæ ataki, jednak¿e postanowi³ nie oddawaæ tanio swojego ¿ycia. W tym momencie do walki w³¹czy³ siê pan Sparhawk. Szybko utorowa³ sobie drogê do króla i obaj, wsparci o siebie plecami, w stylu tak starym jak sama historia wojen, stawili czo³o nieprzyjacio³om. Po³¹czenie brawury króla Antora z umiejêtnoœciami pana Sparhawka pozwala³o im trzymaæ napastników na odleg³oœæ klingi dopóki, nieszczêœliwym zrz¹dzeniem losu, nie z³ama³ siê miecz dzielnego pandionity. Z triumfalnymi okrzykami napastnicy, chc¹c obu rycerzy pozbawiæ ¿ycia, otoczyli ich
wyposażenie sklepów i napierali coraz mocniej. Okaza³o siê jednak, i¿ pope³nili fataln¹ w skutkach pomy³kê myœl¹c, ¿e zwyciêstwo jest w zasiêgu rêki.
Pan Sparhawk wyrwa³ jednemu z poleg³ych krótk¹, bojow¹ w³óczniê o szerokim ostrzu i natar³ na szeregi wroga. Punktem kulminacyjnym potyczki by³ moment, w którym przewodz¹cy atakowi smag³olicy baron rzuci³ siê na dotkliwie poranionego Antora i pad³ ugodzony w³óczni¹ Sparhawka. Œmieræ barona znacznie os³abi³a ducha walki jego ludzi, którzy wycofali siê i ostatecznie uciekli z pola bitwy.
Król Antor by³ niemal œmiertelnie ranny, pan Sparhawk niewiele l¿ej. W zapadaj¹cym zmierzchu obaj rycerze wyczerpani padli obok siebie na
zbroczon¹ krwi¹ ziemiê. Nie sposób dociec, o czym w ci¹gu owego wieczoru rozmawiali, jako ¿e to, co miêdzy nimi zasz³o, na zawsze pozosta³o tajemnic¹. Wiemy jedynie, ¿e w pewnej chwili zamienili siê swym orê¿em. Król Antor przekaza³ miecz w³adców Elenii panu Sparhawkowi, a w zamian przyj¹³ od niego bojow¹ w³óczniê, któr¹ rycerz uratowa³ mu ¿ycie. Do koñca swych dni król darzy³ tê prost¹ broñ szczególnymi wzglêdami.
Oko³o pó³nocy ranni dostrzegli w ciemnoœciach zbli¿aj¹ce siê œwiat³o pochodni. Nie wiedz¹c, wróg to czy przyjaciel, podŸwignêli siê na nogi, ostatkiem si³ przygotowuj¹c siê do obrony. Jednak¿e przybysz nie by³ Elenem,
lecz Styriczk¹ pokoje wrocÅ‚aw odzian¹ w bia³¹ szatê. Niewiasta, której twarz by³a niewidoczna spod kaptura, w milczeniu opatrzy³a im rany. Nastêpnie œpiewnym g³osem wyrzek³a kilka s³ów i ofiarowa³a dwa pierœcienie, które po wsze czasy mia³y symbolizowaæ ich przyjaŸñ. Zgodnie z przekazem, w chwili gdy je otrzymali, owalne kamienie osadzone w pierœcieniach by³y czyste jak diamenty, ale splamione ich wspóln¹ krwi¹ po dziœ dzieñ pozosta³y ciemnoczerwone niczym rubiny. Tajemnicza Styriczka nie odezwa³a siê ju¿ wiêcej. Odesz³a w mrok nocy, a jej bia³a szata po³yskiwa³a w œwietle ksiê¿yca.
Kiedy mglisty poranek rozjaœni³ ciemnoœci, stra¿ przyboczna Antora wespó³ z kilkoma
rycerzami Zakonu Pandionu odnalaz³a obu rannych. Zostali z³o¿eni na nosze i przetransportowani do Demos, do siedziby naszego zakonu. Wracali do zdrowia przez kilka miesiêcy i nim nadszed³ czas powrotu, byli ju¿ przyjació³mi. Nie œpiesz¹c siê wrócili do stolicy królestwa Antora, do Cimmury, a tam w³adca wyda³ zdumiewaj¹ce oœwiadczenie. Og³osi³, ¿e od tej pory pan Sparhawk, rycerz Zakonu Pandionu, bêdzie jego obroñc¹, Obroñc¹ Korony, i dopóki oba ich rody nie wygin¹, dopóty jego potomkowie, z tym samym tytu³em, bêd¹ s³u¿yæ w³adcom Elenii.
W owym czasie dwór królewski w Cimmurze pe³en by³ intryg, jednak widok surowego oblicza pana Sparhawka
pokoje wrocław -
|
