palmtop - giĹĽycko hotele -
mocno w dół.
Z góry dobiegł go zgrzyt haka wbitego w kamienny mur.
Rozpoczął wspinaczkę.
- Kto tam jest? - usłyszał nad sobą ostry głos. Brzmiał młodzieńczo i znajomo.
Zaklął pod nosem. Wtem poczuł, że ktoś szarpie linę.
- Bericie, nie ruszaj! - rzucił, wspinając się co sił.
- Pan Sparhawk? - zapytał zdumiony nowicjusz.
- Nie szarp liny. Te pale, tam poniżej, są bardzo ostre.
- Pomogę, dostojny panie.
- Dam sobie radę. Tylko nie rusz tego haka - mruknął Sparhawk. Berit chwycił go za ramię i pomógł wdrapać się na mur. Rycerz, mokry od potu, dyszał ciężko. Wspinaczka po linie, kiedy ma się na sobie kolczugę,
wymaga sporo wysiłku.
Berit był wielce obiecującym nowicjuszem w Zakonie Pandionu. Wysoki, solidnie zbudowany młodzieniec, odziany w kolczugę i prosty palmtop płaszcz, dzierżył w dłoni ciężki topór bitewny. Był dobrze wychowany, toteż nie zadawał żadnych pytań, chociaż oczy płonęły mu ciekawością. Sparhawk spojrzał w dół, na dziedziniec klasztoru. W drżącym blasku pochodni ujrzał Kurika i Kaltena. Obaj przypasywali miecze, a odgłosy dobiegające ze stajni świadczyły, iż siodłano im właśnie konie.
- Nie oddalajcie się! - zawołał.
- Sparhawku, co ty tam robisz? - spytał zdumiony Kalten, potężny, jasnowłosy mężczyzna w czarnej zbroi pandionity.
- Sprawdzałem, czy nadaję się na włamywacza - odparł rosły
rycerz oschle. - Zostańcie tam. Zaraz do was zejdę. Bericie,
chodź ze mną.
- Powinienem pełnić wartę, dostojny panie Sparhawku.
- Wyślemy kogoś, żeby cię zastąpił. Sprawa jest poważna. - Sparhawk poprowadził go do kamiennych schodów wiodących z murów na dziedziniec.
- Gdzie giĹĽycko hotele byłeś, Sparhawku? - dopytywał się nerwowo Kurik, gdy znaleźli się na dole. Giermek Sparhawka był jak zwykle ubrany w skórzany długi kaftan bez rękawów, a jego muskularne ramiona i barki połyskiwały w pomarańczowym świetle pochodni rozjaśniających dziedziniec. Mówił przyciszonym głosem, tak jak zwykle rozmawiają ludzie nocą.
- Musiałem iść do katedry - rzekł Sparhawk spokojnie.
- Czyżbyś się nagle stał
pobożny? - zapytał Kalten z niedowierzaniem.
- Niezupełnie. Pan Tanis umarł. Jego duch odwiedził mnie około północy.
- Pan Tanis? - Kalten był wyraźnie poruszony.
- Tak, jeden z dwunastu rycerzy, którzy towarzyszyli Sephrenii podczas rzucania zaklęcia na Ehlanę. Jego duch, nim oddal mateczce swój miecz, polecił mi udać się do krypty pod katedrą.
- I poszedłeś? Nocą?
- To była nie cierpiąca zwłoki sprawa.
- hotele kielce Co tam robiłeś? Plądrowałeś grobowce? Czy to tym sposobem zdobyłeś tę włócznię?
- Niezupełnie - rzekł Sparhawk. - Otrzymałem ją od króla Aldreasa.
- Aldreasa?
- Właściwie od jego ducha. Zagubiony pierścień jest ukryty w drzewcu. - Sparhawk zmienił temat.
- A dokąd wy się teraz wybieracie?
- Szukać ciebie - wyjaśnił Kurik wzruszając ramionami.
- A skąd wiedzieliście, że opuściłem klasztor?
- Zaglądałem do ciebie kilka razy - powiedział giermek. - Myślałem, że wiesz, iż mam taki zwyczaj.
- Każdej nocy?
- Najmniej trzykrotnie - potwierdził Kurik. - Robiłem to co noc od czasów twojego dzieciństwa - z wyjątkiem lat, które spędziłeś w Rendorze. Dzisiejszej nocy, kiedy zajrzałem do twej celi za pierwszym razem, mówiłeś przez sen. Za drugim razem - tuż po północy - vmware vsphere 4 nie zastałem ciebie. Zniknąłeś. Rozejrzałem się dookoła, a gdy nigdzie cię nie znalazłem, zbudziłem Kaltena.
-
Myślę, że powinniśmy obudzić pozostałych - rzekł Sparhawk posępnie. - Aldreas to i owo mi powiedział i musimy podjąć konkretne decyzje.
- Złe wieści? - zapytał Kalten.
- Trudno ocenić. Bericie, powiedz tym nowicjuszom ze stajni, aby zastąpili cię na murach. To może zająć nam trochę czasu.
Zebrali się w komnacie mistrza Vaniona, w południowej wieży. Sparhawk, Berit, Kalten i Kurik, a także Bevier, rycerz Zakonu Cyriników z Arcium, Tynian, rycerz Zakonu Alcjonu z Deiry, i Ulath, wspaniały rycerz Zakonu Genidianu z Thalesii. Tych trzech - najdzielniejszych z dzielnych rycerzy - przysłały bratnie zakony, aby towarzyszyli Sparhawkowi i Kaltenowi, ponieważ uznano, iż
hotele kielce - vmware vsphere 4 -
|
